Έσπασε….

………. Οχι Για Εμενα…..

Εικόνες…στιγμές…

-”Εσυ εισαι καλλιτεχνης στην ψυχη“…

Ετσι συνηθιζε να της λεει συχνα πυκνα το αγαπημενο της φιλαρακι…Ποσο της πηγαινε εκεινο το χαμογελο που ζωγραφιζοταν στο προσωπο της στο ακουσμα του…Την εκανε να νοιωθει τοσο ομορφα.

Αναπολει διαφορες ομορφες στιγμες,εικονες γεματες δροσια,σεβασμο και αγαπη.

Στιγμες μοναδικες,εικονες αγαπημενες χωρις αρνητικα τοποθετημενες στα ποιο αποκρυφα συρταρια της ψυχης της.Ειναι αυτες που θα την συντροφευουν στα ατελειωτα ταξιδια της μοναξιας της.

Αλλο ενα τσιγαρο ακομα σταθερος και πιστος συντροφος ξεφυλιζοντας το αλμπουμ της ψυχης της,αλλοτε χαμογελαει δυνατα αλλοτε ενα δακρυ κυλαει υγραινοντας το τρυφερο της προσωπο…

Ανασες κοφτες…το αλμπουμ δεν εχει σταματημο…ενα διαλειμμα την οδηγει σε ενα αλλο αλμπουμ μουσικο…

“Μέτρησα κι απόψε της ζωής μου τα χαμένα χρόνια
τρόμαξα που είδα πως ακόμα σ’ αγαπώ
Μ’ έπιασε παράπονο και ρώτησα τα χελιδόνια
κι ούτε αυτά δε ‘ξέραν που να ψάξω να σε βρω

Κι ύστερα άρχισα να κλαίω κι έμεινα κι εγώ,
βάρκα δίχως λιμανακι και χωρίς γιαλό

Μ’ ένα ροζ φουστάνι και τα μάτια στεναχώρημένα
σκέφτηκα το χάδι σου με γλύκα και θυμό
Ό,τι στη ζωή μου είχα όλα τα ‘δωσά για σένα
κράτησα μονάχα στη ψυχή μου τον καημό

Κι ύστερα άρχισά να κλαίω κι έμεινα κι εγώ,
βάρκα δίχως λιμανάκι και χωρίς γιαλό..”

…………………………………………….

Πάλι εδώ…

Μια τα διαφορα προβληματα μια η αφανταστη πολυ δουλεια το καλοκαιρι με κρατουν μακρια απο την ομορφη γωνιτσα μου….

Που θα παει θα χειμωνιασει….

Πολλα φιλια και την αγαπη μου σε ολους…!!!

Σαπίλα…

Τελικα δεν αξιζει να εισαι ειλικρινης και αληθινος στις μερες μας..

Πονο πικρα και απογοητευση σε γεμιζει…

Δινεσαι,χαριζεις την ψυχη σου προσπαθεις να βοηθησεις με οποιοδηποτε τροπο και στο τελος

εσυ φταις για ολα.

Εσυ που ματαια προσπαθησες να εισαι οσο ποιο αληθινος και ειλικρινης μπορουσες.

Εσυ που δεχτηκες να χαρισεις απλοχερα την ψυχη σου,να βοηθησεις αυτους που σε ειχαν αναγκη

σε καθε δυσκολια.

Χωρις να ζητας ευχαριστω,χωρις ανταλαγματα…

Ομως εσυ φταις για ολα..!!!

Aσχετα αν εσυ γινεσαι ο αμνος για την θυσια,ασχετα αν εισαι το θυμα για συμφερονται και προσωπικες ικανοποιησεις αλλων…

Και το αποτελεσμα…;;;;

Εσυ φταις για ολα μεσα σε αυτη την σαπιλα…

Αραγε θα μαθεις καποια στιγμη πως οτι γυαλιζει δεν ειναι χρυσος;;

Θα μαθεις οτι δεν ειναι παντα ολα οπως φαινονται;;;

Mακαρι να μαθεις γιατι δεν αξιζει τελικα να χαριζεσαι μεσα σε αυτη την Σαπιλα…

Αραγε αυτα τα ατομα θα τα βρουν ποτε μπροστα τους….;;…..αναρωτιεμαι….

Παρελθόν παρόν και μέλλον…

Βαδιζει μονη μεσα στην ερημια

τα χει βαλει με τον εαυτο της για ολα αυτα που της συμβαινουν μα μυαλο δεν βαζει…

καθε τοσο το μυαλο της τρεχει εκει κοντα του

στον μονο ανθρωπο που ενοιωσε πως πραγματικα την αγαπα με την καρδια και το μυαλο του.

Ποτε τους δεν καταφεραν να ολοκληρωσουν αυτη την μεγαλη αγαπη

ομως παραμενει ακομα μετα απο τοσα χρονια δυνατη και εντονη.

Ισως καταφερουν καποια στιγμη να κανουν το ονειρο τους πραγματικοτητα και ζησουν μαζι

να καταφερουν να χαρισουν ο ενας στον αλλο αυτα που ονειρευεται…

Αφησε τον εαυτο της εκτεθημενο σε ανθρωπους χωρις ψυχη

ή εστω που πιστευε πως ειχαν ψυχη

αλλα οπως φαινεται τελικα οντως οι “μασκες πεφτουν” και τοτε ολα ειναι τοσο απλα…

Ανθρωποι που το μονο τους μελημα ειναι το συμφερον τους και η προσωπικη τους ικανοποιηση…

………………..

…………………………

Αυτο το απαλο αερακι καθε τοσο την προσγειωνει στην πραγματικοτητα

εκει στο βαθος της παραλιας καθισμενη σε ενα βραχο

ξυπολητη εχοντας τα πελματα της στο παγωμενο νερο

θελοντας ισως ετσι να καταφερει να παγωσει και την καρδια της

ωστε να παψει να ματωνει και να πονα…

H νυχτια αρχισε να απλωνει τα πεπλα της

μα εκεινη ακομα εκει στο βραχο να ταξιδευει με τις σκεψεις της στο φλοισβο….

Μάσκες…

Είναι η ώρα που πέφτουν…..

Απολογισμός ή απογοήτευση…;;;

Ειναι και παλι απο εκεινες τις στιγμες που κουρνιαζεις στη ζεστη σου πολυθρονα με μια κουπα ζεστη σοκολατα και οι σκεψεις κανουν παρτυ στο βασανισμενο μυαλο σου.

Για ποσο πρεπει να σκορπας τα κομματια της ψυχης σου;

Μα τελειο δεν υπαρχει σε τιποτα,απλα…μαθαινεις…

Μαθαινεις απο τα παθη και τα λαθη σου και ξανα προχωρας…

Μην ανησυχεις καποια στιγμη οι μασκες πεφτουν και η αληθεια παιρνει την θεση της.

Οτι και να γινει παντα η αληθεια και η πραγματικοτητα εχουν την τιμητικη τους…

Ελπιζω μονο να καταφερες να εχεις κρυψει καλα εστω ενα μικρο κομματακι απο αυτο το παζλ που λεγεται ”ψυχη”…

Εστω και αυτο το μικρο κομματακι μπορει να ξανα δωσει ζωη σε αυτη την ταλαιπωρη ψυχη,μονο που αυτη την φορα θα πρεπει να γινεις ποιο δυνατη και να παψεις να σκορπιζεσαι…

Τελικα μηπως εχουν δικιο με το: “Ποιο καλη η μοναξια…”;;;

Σιγουρα δεν ειναι οτι καλυτερο αλλα αποφευγεις ολα αυτα που σου τραυματιζουν ψυχη και καρδια..

Και σιγουρα εχεις καλυτερη διαθεση και ορεξη.

Αυτη την φορα δεν θα το αφησεις να σε κυλησει ετσι δεν ειναι;;Το ξερω πως ησουν προετοιμασμενη,πως ηταν απλα θεμα χρονου και μονο…

Πρεπει να το αφησεις να φυγει ετσι ομορφα και ησυχα οπως ηρθε….

Καλημερα ζουφιτσα μου…

Για σένα ψυχή μου…

Βραδιασε και αποψε,το ψιλο βροχο ειχε ξεκινησει απο νωρις….

Η Τερεζα ηταν παντα ενα υπεροχο πλασμα,μια ευπαρουσιαστη κοπελα γεματη ζωη,ναζι,εξυπναδα,ομορφια, ειχε αυτο το κατι οπως ολοι ελεγαν..

Συναμα ομως ηταν ενα τρυφερο,ευαισθητο πλασματακι και τοσο ευθραστο..

Ταλαιπωρημενη απο την ιδια την ζωη, μα ακομα περισσοτερο απο τους ανθρωπους.Απο ανθρωπους που πιστεψε και λατρεψε με ολο της το ειναι..

Ετρεξε γρηγορα να γλυτωσει την βροχη και να παει να κρυφτει εκει στο δικο της καλυβακι οπως συνηθιζε να το αποκαλει.

Μερες που κυλανε γοργα,νυχτες που απλωνουν τα μαυρα πεπλα τους..Μια ακομα βραδια μοναξιας και ψυχικης εξουθενωσης.Αυτη ηταν η ζωη της…

Ειχε κλειστει στον εαυτο της δεν αντεχε αλλο να της “βιαζουν” την ψυχη..!!

Μια κοπελα μορφωμενη,μια κοπελα με τοσο ευγενικη ψυχη..

Πλεον ομως ειχε απογοητευθει απο ολα και ολους,απο την ιδια την ζωη..

Ο πονος ειχε πετρωσει μεσα της,τα ματια της σαν βρυσες χαλασμενες να αφηνουν δακρυα να πνιγουν το ομορφο προσωπο της.

Συνηθιζε να βαζει μουσικη να σιγοψιθυριζει αγαπημενους στοιχους..”αγγελοι ειμαστε ολοι…χαμενοι…μες την πολη…”…

Το τελευταιο καιρο ειχε παψει να εχει ορεξη για ολα,ακομα και για το φαγητο..ειχε αφησει τα παντα στην τυχη τους ακομα και τον ιδιο της τον εαυτο.

Ειχα μερες να την δω και ενοιωθα πως με ειχε αναγκη..

Ετσι ξεκινησα να παω μια επισκεψη στην αδελφικη μου φιλη γεματη αγωνια για το τι θα συναντουσα..

Μονο που σκεπτομαι τι αντικρυσα οταν ανοιξε την πορτα του διαμερισματος της…το δακρυ μου ξεχεινεται χωρις να μπορω να το ελενξω.

Ενα ορθιο κουφαρι..ναι αυτο ειχε γινει ενα νεκρο ζωντανο σωμα.

Της εβαλα τις φωνες και αυτη με το παγωμενο βλεμμα της να αδιαφορει στην αγωνια και το φοβο μου..το τασακι ειχε ξεχειλισει απο τα αποτσιγαρα,τα δαχτυλα της κιτρινιασμενα απο την νικοτινη.

ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ την ρωτησα με τον τονο της φωνης μου αγριεμενο και φοβισμενο..!!Σιγουρα το μονο που δεν καταφερα ηταν να την τρομαξω εστω λιγο να την ταρακουνισω.

Καθησε διπλα μου μπροστα απο το παραθυρο με το βλεμμα προς στην βροχη.

Μην ανησυχεις φιλεναδακι ψελλισε με μια φωνη εξουθενωμενη.

Μην ανησυχεις για το αν πεθανω συνεχισε να μουρμουραει.

Μα γιατι κοριτσακι μου,γιατι ετσι τι φταιει γλυκεια μου…επεμενα να μαθω ηθελα να την βοηθησω ανησυχουσα πολυ σχεδον ειχα τρομαξει.

Μην ανησυχεις αδελφουλα δεν ποναει…Ναι βρε ο θανατος…δεν τον νοιωθεις ε..Πεθανε αδελφουλα…

Μα ελα στα καλα σου βρε Τερεζακι μου τι ειναι αυτα που λες,ποιος πεθανε???

Η ψυχη μου αδελφουλα,ειναι νεκρη σε ενα σωμα που και αυτο την ακολουθει μαρτυρικα..

Δεν ποναει μην δακρυζεις…ειναι ομως βαρυ και κρυο..παγωνια και σκοταδι…

………

Εγυρε το κεφαλι της στην αγκαλια μου,εκλεισε τα ματια και ενας αναστεναγμος της με εκανε να νοιωσω ανικανη να την βοηθησω..

Εμεινα σαστισμενη αγκαλιασμενη με την καλυτερη μου φιλη να αργοπεθαινει και να μην μπορω να κανω τιποτα..

Μηπως τελικα δεν ειναι αδικη αυτη η ζωη??

Μια ζωη γεματη ψευτια υποκρισια,χωρις ιδανικα και σεβασμο,χωρις στοχους και ειλικρινια,μια ζωη που στερησε απο μια ψυχη την απολαυση να την χαρει…

Τα σιχαθηκα ολα,βαρεθηκα τους δηθεν,σιχαθηκα τα πρεπει και το ψεμμα,σιχαθηκα το στημενο και τους υποκριτες..

τα σιχαθηκα ΟΛΑ…!!!!

Aγάπη…

Και εσυ που λες πως αγαπη δεν πηρες

Ναι εδω ειναι σου απλωνει το χερι

Δεξου την…

Μην σε τρομαζει….μην σκεφτεσαι πως ισως παλι ειναι το ιδιο…

Ειν’ η αγαπη μου αυτη

Ειναι ματαιο να ζεις μεσα στην σιωπη…

Καιει η ψυχη …καιει πολυ…

Όνειρα…σπασμένα….

Ειναι οι στιγμες που σε κανουν να ταξιδευεις,ειναι οι σκεψεις,ο ποθος για αυτο που επιθυμει η καρδια και η ψυχη σου.

Αυτες οι στιγμες σε κανουν να νοιωθεις ομορφα γεματος ορεξη για ενα νεο  αυριο γεματο αισιοδοξια,αγαπη και ζεστασια…

Και το ταξιδι χωρις αρχη και τελος ειναι παλι στις δοξες του.Καπου εκει και εσυ βασικος πρωταγωνιστης του αφηνεσαι δινεσαι μεχρι το τελευταιο κομματι ψυχη και σωμα,νου και σκεψη.

Χωρις να περιμενεις να παρεις κατι,χωρις ανταλαγμα παρα μονο να νοιωσεις…Να νοιωσεις αγαπη…ζεστασια…Τοσο δυσευρετα τοσο πολυτιμα…

Νομιζεις πως τα βρηκες και αραζεις πιανεις λιμανι και γεματος ευχαριστη διαθεση ξεκινας μια νεα ζωη σε ενα νεο και αγνωστο κοσμο μα αυτο δεν σε τρομαζει,αντιθετα σε κανει ποιο δυνατο..!!

Καπου ομως νοιωθεις πως το καραβι αρχισε να χανει την λαμψη του,την γνωριμη εως τοτε γοητεια του και ξεφτιζει…

Ξεφτιζει ολη αυτη η ομορφια,η γαληνη….μια μαυριλα το περιτριγυριζει και αναρωτιεσαι γιατι αραγε..γιατι να εγινε αυτο..;;Σε τι μπορει να εχεις κανει λαθος;;Μηπως εδωσες λιγα σε ολη αυτη την προσπαθεια για νεο κοσμο;;Τοσες σκεψεις τοσα αναπαντητα γιατι…

Αραγε μηπως ουτε τα ονειρα ειναι πλεον επιτρεπτα;;

Δανεικα και αυτα…σε δανεικα λιμανια…

Σαλπαρε ψυχη μου…

Φυγε μακρια…

Δεν αξιζει…

Παντα εσυ να δινεις…παντα εσυ να υπομενεις…σταματα πια…

Το καραβι εχει σακατευτει δεν αντεχει αλλες φουρτουνες,γερασε….

Προσπαθησε να το σωσεις,μην το παραμελεις μην το αφηνεις…οσο γερικο και αν ειναι ηταν εκει παντα κοντα σου..

Εχεις τον τροπο να καταφερεις να το κρατησεις ζωντανο…

Ταξιδεψε μαζι του εκει στον μυστικο και δικο σας κοσμο…εκει που κανεις δεν μπορει να σας ταλαιπωρησει εκει μακρια απο ολους και ολα…

Ζησε μαζι του…δωστου την πνοη σου να φουσκωσει τα πανια του και να νοιωσει και παλι ζωντανο..

Το ‘Ονειρο ποτε δεν σβηνει….αν δεν το σβήσεις εσυ….