Ένα κλαδάκι…
Μερες ταλαιπωρειται απο τα διαφορα,δουλεια οικογενεια,πιεση…
Πολυ πιεση και τιποτα θετικο για την ιδια…
Το προσφατο ταξιδι της ειχε καταληξη τοσο αρνητικη τοσο μαυρη…μαυριλα παντου…
Το ποιο ασχημο ειναι πως τα παντα γινονται βαση κανονων βαση των πρεπει και οχι γιατι η ιδια το επιθυμει γιατι η ιδια θελει να κανει αυτο που λατρευει αυτο για το οποιο θελει πραγματικα να ζησει!!!
Ερχονται οι στιγμες που καταρεει αλλα δεν το δειχνει στους αλλους τουλαχιστον προσπαθει να μην το δειξει..
Αλλο ενα αντιο αλλος ενας αποχωρισμος και μια μαχαιρια ερχεται να προστεθει στην τραυματισμενη ψυχη της.
Ματαια προσπαθω να την κανω να καταλαβει πως δεν αξιζει να σκορπαει την ψυχη της,το ειναι της…
Μακαρι να μπορουσα να της δωσω να καταλαβει πως αξιζει τοσα πολλα…ομως δεν με ακουσε ποτε της και σιγουρα δεν προκειται να το κανει τωρα..μετα απο τοσα χρονια…
Ειναι σαν ενα κλαδακι στο ποταμι,που κυλαει και το περνει μαζι του,αλλες φορες σε γαληνια και ηρεμα νερα και αλλοτε σαν σε καταλκυσμο απο αγριεμενα και θολα νερα να το ταλαιπωρει χτυποντας το στα βραχια…
Μονο που τα γαληνια και ηρεμα νερα δεν κρατουν πολυ ειναι μονο για λιγο…
Ποσο θα θελε να μεινει εκει κλαδακι στην οχθη του ποταμου να φλερταρει με το φλοισβο και τα βοτσαλακια….με τις πινελιες του ηλιου να χαμογελαει οπως μοναδικα αυτη ξερει…..
Υποβολή απάντησης