The wall…

•Αυγούστου 29, 2008 • 4 σχόλια

Αραγε γιατι κανεις δεν συμβιβαζετε με τιποτα;;

Γιατι πρεπει παντα να ειμαστε λιγο απο το ενα λιγο απο το αλλο;;

Εισαι καλος,γλυκος,ανεκτικος και ολοι σε αγαπανε διοτι πας με τα νερα τους..με τα πιστευω και τα θελω χωρις ομως να σκεφτουν τα δικα σου θελω…τις δικες σου αναγκες,τις επιθυμιες και οτι εσυ αναζητας.

Οταν ομως παυεις να εισαι το ρομποτακι το ανδροειδες που ολοι επιθυμουν τοτε ξαφνικα ολα αλαζουν…

Γινεσαι ο κακος,ο ακαρδος,ο μισητος…

Αυτος που ολοι αποριπτουν μιας και δεν ανηκει στα δικα τους ιδεωδη και πιστευω…

Εχω βαρεθει να γινομαι το προσωπο το οποιο ολοι θελουν να λειτουργει συμφωνα με πιστευω αλλων…

Και να που σηκωνεις κεφαλι χτυπας το χερι στο τραπεζι και λες τελος…!!!!

Ομως συνεχιζεις μονος…τελικα ποιο ειναι το ποιο καλο,ποιο ειναι αυτο που θα σε κανει να νοιωσεις ομορφα…

Το να ζεις συμφωνα με τα πιστευω και τροπο ζωης αλλων ή συμφωνα με αυτα που εσυ επιθυμεις…;;

Και ξαφνου ανακαλυπτεις πως εχεις ενα τειχος μπροστα σου.Ενα τειχος  με το οποιο προστατευεις εσενα τα πιστευω και τις απο ψεις σου….

Μπορει να εισαι το μαυρο προβατο και ο ποιο μισητος αλλα τα εχεις καλα με εσενα…πιστευεις πως κανεις το σωστο και αυτο που θα σε αφηνει να πορευεσαι χωρις τυψεις και αμφιβολιες…

…………………………………………………….

Ένα κλαδάκι…

•Αυγούστου 26, 2008 • Γράψτε ένα σχόλιο

Μερες ταλαιπωρειται απο τα διαφορα,δουλεια οικογενεια,πιεση…

Πολυ πιεση και τιποτα θετικο για την ιδια…

Το προσφατο ταξιδι της ειχε καταληξη τοσο αρνητικη τοσο μαυρη…μαυριλα παντου…

Το ποιο ασχημο ειναι πως τα παντα γινονται βαση κανονων βαση των πρεπει και οχι γιατι η ιδια το επιθυμει γιατι η ιδια θελει να κανει αυτο που λατρευει αυτο για το οποιο θελει πραγματικα να ζησει!!!

Ερχονται οι στιγμες που καταρεει αλλα δεν το δειχνει στους αλλους τουλαχιστον προσπαθει να μην το δειξει..

Αλλο ενα αντιο αλλος ενας αποχωρισμος και μια μαχαιρια ερχεται να προστεθει στην τραυματισμενη ψυχη της.

Ματαια προσπαθω να την κανω να καταλαβει πως δεν αξιζει να σκορπαει την ψυχη της,το ειναι της…

Μακαρι να μπορουσα να της δωσω να καταλαβει πως αξιζει τοσα πολλα…ομως δεν με ακουσε ποτε της και σιγουρα δεν προκειται να το κανει τωρα..μετα απο τοσα χρονια…

Ειναι σαν ενα κλαδακι στο ποταμι,που κυλαει και το περνει μαζι του,αλλες φορες σε γαληνια και ηρεμα νερα και αλλοτε σαν σε καταλκυσμο απο  αγριεμενα και θολα νερα να το ταλαιπωρει χτυποντας το στα βραχια…

Μονο που τα γαληνια και ηρεμα νερα δεν κρατουν πολυ ειναι μονο για λιγο…

Ποσο θα θελε να μεινει εκει κλαδακι στην οχθη του ποταμου να φλερταρει με το φλοισβο και τα βοτσαλακια….με τις πινελιες του ηλιου να χαμογελαει οπως μοναδικα αυτη ξερει…..

Because I’m a Girl…

•Αυγούστου 24, 2008 • 2 σχόλια

Ειναι ενα απο τα ποιο αγαπημενα μου κομματια ….

το βιντεακι…

η μουσικη….

δεν εχω λογια…

Για αυτο και το ξανα βαζω….


Αφιερωμενο σε αυτους που δεν εχουν γνωρισει τι θα πει ”Αληθινη Αγαπη…”

Andrea Bocelli – Por Ti Volare (Para mi bebita)

•Αυγούστου 23, 2008 • Γράψτε ένα σχόλιο

Eros Ramazott Andrea Bocelli Nel cuore lei

•Αυγούστου 23, 2008 • Γράψτε ένα σχόλιο

Mango Come Monna Lisa

•Αυγούστου 23, 2008 • Γράψτε ένα σχόλιο

Μήν ορκίζεσαι…

•Αυγούστου 23, 2008 • 1 σχόλιο

Έσπασε….

•Αυγούστου 6, 2008 • 6 σχόλια

………. Οχι Για Εμενα…..

Εικόνες…στιγμές…

•Αυγούστου 5, 2008 • Γράψτε ένα σχόλιο

-”Εσυ εισαι καλλιτεχνης στην ψυχη“…

Ετσι συνηθιζε να της λεει συχνα πυκνα το αγαπημενο της φιλαρακι…Ποσο της πηγαινε εκεινο το χαμογελο που ζωγραφιζοταν στο προσωπο της στο ακουσμα του…Την εκανε να νοιωθει τοσο ομορφα.

Αναπολει διαφορες ομορφες στιγμες,εικονες γεματες δροσια,σεβασμο και αγαπη.

Στιγμες μοναδικες,εικονες αγαπημενες χωρις αρνητικα τοποθετημενες στα ποιο αποκρυφα συρταρια της ψυχης της.Ειναι αυτες που θα την συντροφευουν στα ατελειωτα ταξιδια της μοναξιας της.

Αλλο ενα τσιγαρο ακομα σταθερος και πιστος συντροφος ξεφυλιζοντας το αλμπουμ της ψυχης της,αλλοτε χαμογελαει δυνατα αλλοτε ενα δακρυ κυλαει υγραινοντας το τρυφερο της προσωπο…

Ανασες κοφτες…το αλμπουμ δεν εχει σταματημο…ενα διαλειμμα την οδηγει σε ενα αλλο αλμπουμ μουσικο…

“Μέτρησα κι απόψε της ζωής μου τα χαμένα χρόνια
τρόμαξα που είδα πως ακόμα σ’ αγαπώ
Μ’ έπιασε παράπονο και ρώτησα τα χελιδόνια
κι ούτε αυτά δε ‘ξέραν που να ψάξω να σε βρω

Κι ύστερα άρχισα να κλαίω κι έμεινα κι εγώ,
βάρκα δίχως λιμανακι και χωρίς γιαλό

Μ’ ένα ροζ φουστάνι και τα μάτια στεναχώρημένα
σκέφτηκα το χάδι σου με γλύκα και θυμό
Ό,τι στη ζωή μου είχα όλα τα ‘δωσά για σένα
κράτησα μονάχα στη ψυχή μου τον καημό

Κι ύστερα άρχισά να κλαίω κι έμεινα κι εγώ,
βάρκα δίχως λιμανάκι και χωρίς γιαλό..”

…………………………………………….

Πάλι εδώ…

•Ιουλίου 24, 2008 • Γράψτε ένα σχόλιο

Μια τα διαφορα προβληματα μια η αφανταστη πολυ δουλεια το καλοκαιρι με κρατουν μακρια απο την ομορφη γωνιτσα μου….


Που θα παει θα χειμωνιασει….


Πολλα φιλια και την αγαπη μου σε ολους…!!!